Biznes

Wiemy już, w jaki sposób wielkość podaży zależy od zmian cen, nie wzięliśmy jednak pod uwagę czasu, jaki musi upłynąć, zanim podaż zareaguje na zmianę ceny. Ekonomiści argumentują, że chwila jest tak krótkim okresem, że podaż nie może w ogóle zareagować. Jednak w krótkim czasie można zwiększyć podaż, jeśli więcej różnych składników potrzebnych do produkcji – tych, które można łatwo uzyskać – wcześniej się zakupi. W późniejszym czasie firma może kupić pozostałe składniki. Powiedzmy, że na przykład przedsiębiorstwo Koala może kupić dodatkową fabrykę produkującą napoje lub zatrudnić więcej pracowników. W rezultacie, w dłuższym czasie podaż może zostać znacznie zwiększona.
Elastyczność popytu określa zmiany wielkości popytu na jakiś produkt w zależności od zmian ceny. Podobnie, elastyczność podaży mierzy, jak wielkość podaży jakiegoś produktu zależy od zmian ceny. Jeśli popyt na jakiś produkt jest elastyczny,
oznacza to, że wraz ze zmianą ceny znacznie zmieni się wielkość popytu. Jeśli zaś ten popyt jest nieelastyczny, ceny mogą rosnąć lub maleć, lecz nie wywoła to żadnych widocznych zmian w wielkości zgłaszanego popytu. ... czytaj dalej

Inflacja pojawia się także, gdy popyt jest większy niż zdolność gospodarki do wytworzenia takiej ilości towarów i usług, by go zaspokoić. Zwiększa się zapotrzebowanie, ilość towaru na rynku nie zmienia się, więc ceny rosną. Może się to zdarzyć, gdy gospodarka osiągnęła próg zdolności wytwórczych: jest pełne zatrudnienie lub brak wolnego kapitału do inwestycji i firmy nie są w stanie zwiększyć produkcji, by pokryć zapotrzebowanie.
Monetaryści sądzą, że wysoka inflacja wywołana jest wzrostem podaży pieniądza na rynku. Twierdzą oni, że taka zwyżka (spowodowana na przykład nadmierną emisją pieniądza przez państwo) powoduje pojawienie się u konsumentów nadwyżek finansowych nie mających pokrycia w ilości towaru na rynku. W rezultacie ludzie więcej wydają, co pociąga za sobą wzrost cen.
Eksperci nie tylko nie mogą dojść do zgody co do przyczyn inflacji, lecz nie ma wśród nich jednomyślności w kwestii najlepszego sposobu jej kontrolowania. Jeżeli inflację wywołuje nadmierny wzrost ilości pieniądza na rynku, można ją redukować, ustalając podaż pieniądza na pewnym bezpiecznym poziomie, którego nie wolno przekroczyć. Zwolennicy teorii Keynesa twierdzą, że ilość pieniędzy w obiegu trudno jest kontrolować i łatwiej panować nad inflacją wpływając na wielkość popytu. Można to osiągnąć poprzez odpowiednie zwiększanie lub zmniejszanie wydatków państwa w sektorze publicznym albo też ... czytaj dalej

W większości krajów bank centralny ustala i kontroluje ilość znajdujących się w obiegu pieniędzy. Na wykresie 1 podaż pieniędzy reprezentowana jest pionową linią P, ponieważ nie zależy ona od wartości pieniądza (stopy procentowej), ale została ustalona administracyjnie. Dlatego też jest ona całkowicie nieelastyczna, innymi słowy bez względu na wartość stopy procentowej, podaż pieniędzy pozostaje bez zmian.
Z drugiej strony popyt na pieniądze zależy od stopy procentowej. Gdy stopa procentowa rośnie, wtedy popyt na pieniądze maleje, ponieważ pożyczanie staje się bardziej kosztowne. Konsumenci nie chcą pożyczać większej sumy pieniędzy czy kupować drogich towarów na kredyt, gdy wiedzą, że będą musieli zapłacić wysokie odsetki od zaciągniętego kredytu. Podobnie, jeśli stopy procentowe
spadną, maleje koszt kredytu i wzrasta popyt na pieniądze, gdyż pożyczki i zakupy na raty stają się bardziej opłacalne. Popyt na pieniądze reprezentowany jest przez linię Pp – krzywą podobną do krzywej opisującej podaż towarów i usług.
Jeśli podaż na pieniądze równa jest popytowi, osiągnięty zostaje stan równowagi. Społeczeństwo reaguje na wzrost lub obniżenie stóp procentowych, dostosowując swoje oszczędności i inwestycje do rynku, co powoduje, że wartość stopy procentowej osiąga stan równowagi.
Załóżmy na przykład, że stopa procentowa wynosi YQ. W tym momencie jest ona zbyt niska ... czytaj dalej