| 24 lutego |
Rozdział środków |
Inna sytuacja jest w gospodarce socjalistycznej, gdzie instytucja planująca może zdecydować, na przykład, że firma musi wyprodukować 10000 par butów rocznie. W związku z tym powinna zapaść decyzja o przyznaniu przedsiębiorstwu koniecznych środków (siła robocza, skóra, maszyny). Państwo określa cenę butów. W tym przypadku buty trafią na rynek niezależnie od tego, czy dochody ze sprzedaży pokryją wydatki na produkcję.
W gospodarce rynkowej mechanizmy gospodarcze skłaniają także przedsiębiorstwa do produkowania towaru metodami jak najwydajniejszymi.
Jeśli firma nie działa wydajnie, nie podąża za najnowszymi osiągnięciami technicznymi i nie produkuje towarów, które ludzie chcą kupić, traci konsumentów na rzecz konkurentów i może zbankrutować. Jeżeli firma obuwnicza nie pracuje wystarczająco wydajnie, będzie musiała sprzedawać buty drożej niż wydajniejsi producenci z branży. Konsumenci będą kupować gdzie indziej. Podobnie stanie się, jeżeli przedsiębiorstwo nie zainwestuje w modne fasony butów czy też wysokiej jakości skórę – konkurencja odbierze mu klientów.
Ponieważ w gospodarce planowej nie istnieje tego typu konkurencja, firma nie jest bezpośrednio motywowana do wprowadzania innowacji lub utrzymywania wysokich standardów jakościowych swoich produktów.
Z tego właśnie powodu przedsiębiorstwo z naszego przykładu nie byłoby tak silnie motywowane do inwestowania i utrzymywania ... czytaj dalej