Biznes

Nowoczesne ustawodawstwo to ważna sprawa, ale wdrożenie przepisów w życie jest odrębnym problemem. Oczywiście do najważniejszych spraw należy edukacja prawna społeczeństwa, szczególnie w zakresie nowych zdobyczy legislacyjnych. Jest coraz więcej sygnałów wskazujących na to, że postawa społeczeństwa zmienia się na lepsze. Jednak ogólnie wiadomo, że nowe pomysły często niosą ze sobą nowe problemy. Sytuacja niepełnosprawnych jest więc w dalszym ciągu niepewna. Ustawa o dyskryminacji niepełnosprawnych jest stosunkowo nowym aktem prawnym i od samego początku daje się odczuć brak silnej instytucji wykonawczej mogącej poprzeć jego wymowę.
Komisja Praw Niepełnosprawnych, która rozpoczęła swoją działalność w Wielkiej Brytanii w kwietniu 2000 roku otrzymała uprawnienia do działania przeciwko dyskryminacji niepełnosprawnych. Jest organem nadzorującym wprowadzanie w życie Ustawy. Można zatem mieć nadzieję, że sytuacja osób dotkniętych przez los ulegnie w najbliższym czasie wyraźnej poprawie.’ ... czytaj dalej

Ustawodawstwo dotyczące osób niepełnosprawnych jest skomplikowane. Są prawnicy, którzy specjalizują się tylko w tych zagadnieniach – niepełnosprawności w miejscu pracy i dyskryminacji osób niepełnosprawnych. Słowo „dyskryminacja” ogólnie określa sytuację, w której pracodawca traktuje niepełnosprawnego gorzej od pracownika zdrowego. Różnica w traktowaniu musi mieć związek z kalectwem. Przykładowo pracownik zostaje zwolniony z pracy, ponieważ jego słuch pogorszył się tak bardzo, że nie jest w stanie rozmawiać przez telefon. Taki przypadek można uznać za dyskryminację, o ile pracodawca nie wyjaśni przyczyn swojej decyzji. Może on powiedzieć, że jednym z obowiązków pracownika było przeprowadzanie rozmów telefonicznych. Jednak w świetle prawa pracodawca jest zobowiązany dokonać takich zmian, aby umożliwić pracownikowi kontynuowanie pracy. Może na przykład zainstalować specjalny komputer albo powierzyć pracownikowi inne obowiązki, które nie będą wymagały podnoszenia słuchawki telefonu.
Pod pojęciem „możliwych” zmian rozumie się usunięcie przeszkód, które stawiają inwalidę w gorszej sytuacji od człowieka zdrowego. Może to być zmiana architektury miejsca pracy (na przykład zbudowanie podjazdów dla wózków inwalidzkich), wprowadzenie nienormowanego czasu pracy, z przeznaczeniem wolnych godzin na rehabilitację bądź leczenie, zakup nowego sprzętu, wysyłanie pracowników na dodatkowe ... czytaj dalej

Przede wszystkim trzeba wyjaśnić znaczenie terminu „niepełnosprawność”. Ustawa chroni osoby, którym choroba lub wada fizyczna poważnie utrudnia wykonywanie codziennych czynności. Należą do nich problemy z poruszaniem się, zdolnością manualną, koordynacją ruchową, umiejętnością podnoszenia przedmiotów, z których korzysta się na co dzień, mową, słuchem, wzrokiem, pamięcią, zdolnością do koncentracji i uczenia się oraz świadomością niebezpieczeństwa. Uraz lub choroba muszą być przewlekłe, co oznacza, że trwają co najmniej jeden rok.
Zakres problemów zdrowotnych, które mogą prowadzić do inwalidztwa, jest bardzo szeroki. Można je podzielić na następujące kategorie:
•    Problemy tylko w niewielkim stopniu utrudniające wykonywanie codziennych czynności, ale których przebieg zazwyczaj prowadzi do poważniejszego kalectwa – na przykład reumatoidalne zapalenie stawów, choroba nowotworowa czy stwardnienie rozsiane.
•    Stany, które mogą mieć bardzo poważny, wpływ na stan psychiczny chorego, jeśli nie będą leczone, jak ostra depresja, lub jeśli chory nie otrzyma odpowiedniej pomocy, na przykład protez kończyn.
•    Poważne zniekształcenia ciała. ... czytaj dalej

W naszych czasach ustawodawstwo oparte na przestrzeganiu praw człowieka zapobiega w większości krajów dyskryminowaniu niepełnosprawnych z powodu ich kalectwa. Prawo ma zapewnić, by niepełnosprawni mieli takie same możliwości podejmowania pracy, jak ludzie zdrowi, oczywiście w granicach rozsądku. Przepisy prawne dotyczące tworzenia miejsc pracy dla niepełnosprawnych oraz warunków, jakie powinny w nich panować, różnią się w poszczególnych krajach, choć postępująca globalizacja sprawia, że są coraz bardziej zbliżone. W Wielkiej Brytanii, na przykład, Ustawa o dyskryminacji niepełnosprawnych (the Disa-bility Discrimination Act) chroni inwalidów przed niesprawiedliwym traktowaniem w miejscu pracy od 2 grudnia 1995 roku.
Taka ustawa była oczekiwana od dłuższego czasu, ponieważ dopiero dzięki niej niepełnosprawni otrzymali realną możliwość egzekwowania swojego prawa do zatrudnienia. Mądre ustawodawstwo jest najskuteczniejszym narzędziem eliminowania dyskryminacji niepełnosprawnych w miejscu pracy, choć pozostało jeszcze wiele do zrobienia.
Mówiąc ogólnie, niepełnosprawni w Wielkiej Brytanii są chronieni przez prawo na każdym polu związanym z aktywnością zawodową – czyli rekrutacją pracownika, awansem, dodatkami przyznawanymi pracownikom, sposobami dyscyplinowania osób zatrudnionych, zwolnieniem a także ich złym traktowaniem.
Tak jak każdy akt prawny, Ustawa o dyskryminacji niepełnosprawnych ... czytaj dalej