Biznes

Powyższe przykłady to jedynie kilka punktów etykiety. Zasady te mają wiele ograniczeń i podlegają nieustannym zmianom – co obecnie uważa się za niestosowne, za kilka lat może być traktowane jako obowiązkowy model zachowania. Co ważniejsze, są to jedynie wskazówki, a nie twarde i niepodważalne zasady. Wartość etykiety polega na tym, że daje ludziom ogólne pojęcie o tym, czego się od nich oczekuje w pewnych sytuacjach głównie podczas oficjalnych przyjęć. Nie oznacza to oczywiście, że wskazówki te nie dopuszczają lekkich odchyleń od normy. Ale by świadomie łamać zasady, trzeba je najpierw poznać. ... czytaj dalej

Sztućce służą przede wszystkim do przeniesienia jedzenia z miski czy talerza do ust, wszystkie inne reguły dotyczące tego, jaki przedmiot jest właściwy, a jaki nie, wydają się trochę afektowane. Wziąwszy to pod uwagę nie można zapomnieć, że dobrze wychowanego mieszkańca naszej kultury obowiązują pewne normy. Typowy przykład brzmi następująco: nie jedz łyżką tego, co możesz zjeść widelcem. Jeśli masz zamiar zgarnąć sos, posłuż się kawałkiem chleba. Nie jedz bezpośrednio z noża; od tej zasady nie ma wyjątków. Nie kładź własnych sztućców na wspólne półmiski. Jeśli pod miseczką na zupę znajduje się talerzyk, po skończeniu jedzenia kładziemy na nim łyżkę, a nie pozostawiamy jej w miseczce. Jeśli przy twoim nakryciu znajduje się łyżka lub widelec, którego nie potrzebujesz, nie używaj go. Jeśli obok talerza położono kilka łyżek, noży i widelców, do kolejnych dań wybieraj sztućce poczynając od tych położonych na zewnątrz. Pudding należy jeść łyżką i widelcem, nie samą łyżką. Na zakończenie posiłku nóż i widelec należy położyć obok siebie na talerzu.
Obecnie na uroczystych przyjęciach przy każdym nakryciu stoją co najmniej dwa kieliszki, jeden do czerwonego, drugi do białego wina. Trzy kieliszki oznaczają, że pod koniec przyjęcia zostanie podane jeszcze porto i likiery. Wodę mineralną pije się ze szklanki. Kelner podchodzi do gościa od lewej strony. Podawanie potraw ... czytaj dalej

Wiele osób ma olbrzymie kłopoty z wybraniem odpowiedniego stroju na uroczyste okazje – właściwie im większa okazja, tym poważniejszy dylemat. Na przykład kiedy zaproszenie na elegancki bankiet zawiera wzmiankę o „stroju wieczorowym” oznacza to, że mężczyzna powinien założyć czarny smoking, dopasowane spodnie i czarną muszkę. Marynarka może być biała, ale spodnie muszą zawsze być czarne, z błyszczącym lampasem wzdłuż zewnętrznego szwu nogawki. Koszula jest najczęściej biała z wywiniętym kołnierzem i pikowanym gorsem, czarnymi mankietami i spinkami do mankietów. Niektórzy mężczyźni zakładają także czarną kamizelkę z (niekoniecznie) czarnym pasem. Skarpetki powinny być czarne, najlepiej jedwabne. Buty są zazwyczaj czarne. W celu podkreślenia swojej indywidualności mężczyzna może wybrać koszulę z duszką czy wydłużonym kołnierzem, oryginalną kamizelkę, kolorowy pas, czy też wymyślną, fantazyjną muszkę.
Kobiety mają większą swobodę w wyborze stroju. Elegancka sukienka dowolnej długości, czy nawet bluzka i spódnica bądź spodnie zostały obecnie zaakceptowane jako strój na uroczyste okazje. ... czytaj dalej

Gesty i mimika są dziedziną bardzo delikatną, ponieważ ich znaczenie może być w każdym kraju odmienne. Zasady etykiety są wtedy nieocenioną pomocą. Na przykład w świecie arabskim wyciągnięcie do rozmówcy lewej dłoni uznaje się za obrazę. Nie wolno też siedzieć w taki sposób, by arabski gospodarz widział podeszwy butów gościa
-    na przykład krzyżując jedną nogę na drugiej.
Nawet gesty oznaczające „tak” i „nie” mogą być niebezpieczne. Choć w świecie zachodnim kiwnięcie głową oznacza zwykle „tak”, a potrząsanie głową – „nie”, w Grecji i innych krajach bałkańskich znaczenie tych gestów jest całkiem przeciwne. Nie ulega wątpliwości, że wiedza na temat lokalnych zwyczajów – inaczej mówiąc etykieta
-    pozwoli uniknąć poważnych nieporozumień. ... czytaj dalej

W Anglii i innych krajach, gdzie do dziś zachował się ustrój monarch i styczny, podziały społeczne są o wiele wyraźniejsze niż na przykład w Stanach Zjednoczonych. W tym kraju etykieta nie odgrywa tak wielkiej roli, choć oczywiście niektóre kręgi społeczne przywiązują do niej pewną wagę. Formy zwracania się do osób publicznych są o wiele swobodniejsze niż w Anglii. Do wszystkich wyższych dostojników należy zwracać się po prostu „Pan”. Listy do prezydenta adresuje się „Pan Prezydent”, a na ich początku powinno się umieszczać zwrot „Drogi panie Prezydencie”.
Podczas osobistego spotkania mówimy po raz pierwszy „Panie Prezydencie”, później „Pan”. Chociaż po skończonej kadencji prezydenci zachowują prawo do tytułu, nie ma nic złego w tym, że gazety piszą czasem „były prezydent George Bush”, aby nie wprowadzać swoich czytelników w błąd. W rozmowie należy jednak nadal nazywać go Panem Prezydentem. ... czytaj dalej

Drażliwą kwestią jest sprawa odpowiedniego zwracania się do różnych osób, zarówno w mowie, jak i na piśmie. Jeśli ogarniają nas wątpliwości, jak brzmi pełny tytuł osoby, z którą mamy się spotkać i boimy się popełnić gafę, warto sięgnąć po wydawnictwa zawierające spis osobistości w danym państwie i wskazówki, jak należy do nich się zwracać. Chodzi tu przede wszystkim o prezydentów, ambasadorów, księży, członków parlamentu, dyrektorów szkół. W niektórych krajach dokładne przepisy określają, jak w bezpośrednim spotkaniu należy się zwracać do każdej z osób piastujących wymienione funkcje i jak należy rozpoczynać skierowaną do nich korespondencję. Najlepszym przykładem jest tu królowa Anglii. Kiedy zwykły człowiek spotyka królową, etykieta nakazuje zwrócić się do niej po raz pierwszy „Jej Wysokość”, a później „Madam”. Mówiąc o królowej w jej obecności należy nazywać ją „Jej Wysokością” albo „Królową”. Pytając królową o członków królewskiej rodziny należy posłużyć się ich tytułami: – na przykład „Czy złamana ręka Księcia Walii już się zrosła?”. Nie wypada zadać pytania w rodzaju „Jak czuje się Karol?”
Jeśli ktoś chce napisać do królowej list, powinien zwrócić się do Prywatnego Sekretarza Jej Wysokości Królowej z prośbą o przekazanie listu Jej Wysokości. Można też poprosić o zwrócenie uwagi Jej Wysokości ... czytaj dalej

Etykieta nie zajmuje się tylko trywialnymi problemami. Chociaż ludzie współcześni często nie dbają o konwencje, niemal wszyscy starają się za wszelką cenę postępować w taki sposób, aby się nie ośmieszyć i nie wstydzić swojego postępowania. Chodzi między innymi o to, by słowem, czynem ani nawet wyglądem nikogo nie obrazić, by otoczenie nas zaakceptowało. Akceptacja społeczna jest potrzebna niemal każdemu człowiekowi. Właśnie z tego względu książki opisujące zasady dobrego zachowania – a szczególnie zawierające rady, jak się ubrać i zachowywać z okazji ślubów, pogrzebów i innych ważnych uroczystości – od lat pozostają wydawniczymi bestsellerami.
W przeszłości tego rodzaju kwestie odgrywały ważniejszą rolę niż obecnie. W osiemnastym i dziewiętnastym stuleciu oraz przez większą część XX wieku roztrząsanie wątpliwości związanych z etykietą stanowiło ulubioną rozrywkę, zwłaszcza kobiet. Wymyślano coraz to nowe zasady po to, aby podkreślić ekskluzywność określonej grupy
społecznej i podnieść rangę przynależności do niej. Te zasady i rytuały uwieczniali pisarze i komentatorzy. Dyktatorzy mody i znawcy etykiety wydawali wyroki w zakresie stosowności ubioru, sztuki układania sztućców na stole i niezliczonej liczby podobnych banałów. Społeczna akceptacja, a nawet dobra opinia człowieka zależała nie tyle od jego uczciwości, ale na przykład od tego, czy potrafił on ... czytaj dalej